Tak wyglądała lista na MOIM kanale. Pierwsza piątka użytkowników była botami – takimi, swojego rodzaju robotami, które mogłem sterować i konfigurować wedle moich zachcianek. Znaczek @ oznacza, że są one operatorami kanału. Reguły, które ustaliłem na tym kanale, są przez nie pilnowane. Znaczek + oznacza, iż są to użytkownicy (teraz boty) uprzywilejowani, ale nie wpływają na zasady, jakie są przyjęte na kanale. Ci trzej ostatni, to jakieś pierwsze osoby, które starają się odzyskać kanał. Powinienem im utrudnić robotę, nie pozwalając na wejście na kanał, ale nie – bardziej będą się denerwowali. Zaraz muszę wyjść na codzienną przejażdżkę rowerem, więc będę musiał zostawić ten kanał sam, bez mojej opieki. Wiem, że nic się nie stanie, nikt nie zdoła ogłupić moje boty – są na tyle dobrze skonfigurowane, że wykrycie ich błędu byłoby mistrzowskim czynem… a mistrzem byłem ja. Uwielbiałem być mistrzem, panem wszystkiego, co było w obszarze moich zainteresowań. Gdy jeszcze nie miałem komputera – jakieś cztery lata temu – byłem najlepszy w szkole w matematyce. Nikt nie potrafił rozwiązywać zadań, jakie ja rozwiązywałem w kilka minut. Potrzebowałem chwili skupienia, skoncentrowania, ale zawsze mieściłem się w czasie dziesięciu minut. A teraz mam z matematyki niedostateczny na koniec półrocza. Trudno, poprawię w następnym.

Kanał

Ostatnie spojrzenie na kanał… i komenda wyłączająca mnie z IRC została wpisana. Wyłączyłem komputer i ubrałem jakąś bluzę.

Gdy otwierałem drzwi do garażu by wyprowadzić rower moja mama robiła coś w ogródku. Ma prawie czterdzieści cztery lata, ale wygląda na trzydzieści cztery. Naprawdę. Nie używa żadnych z kremów przeciwzmarszczkowych, nie robi sobie żadnych odmładzających zabiegów a wygląda naprawdę młodo. Czarne włosy zahaczały o jej brodę, gdy pochylała się nad grządką jakiś kwiatów. Ubiór prawie jak zawsze – dżinsowe spodnie, luźna – chyba wełniana – bluzka były jakby jej drugą skórą. Gdy podszedłem do niej z rowerem wstała, wytężyła wzrok w moje oczy, popatrzała na nie chwilę i powiedziała:

Jezu, jak ty wyglądasz?Co? – udawałem, że nie wiem o co jej chodzi…Przecież masz oczy czerwone jak królik. – rzuciła. – Do której siedziałeś wczoraj w nocy przed komputerem? Bez żadnej pauzy powiedziałem, że do dwunastej, chociaż położyłem się o piątej nad ranem. Wiedziałem, że rodzice śpią już grubo przed jedenastą. Nie przesadzasz? Chcesz nosić okulary? – pytanie retoryczne. Zawsze go używała, gdy siedziałem dłużej przy komputerze niż przewiduje jej norma.